weird mind: try to figure out how it works

tuloy na tuloy na talaga ito!

Eto yung magiging address ko…

Elder Ryan Neal Opulencia Salapa
Philippines Cauayan Mission
Burgos St.
Dist 3, Cauayan City
3305 Isabela
Philippines

Phone: 63-78-652-0771

I often tell myself that I will be just fine. I’ve experienced many things regarding my lifestyle. Mejo mtagal na rin namang nakatira ako sa LB na weekends ang umuuwi sa bahay…Mejo feeling ko naman eh kaya kong maging loner…mejo feeling ko naman eh kaya kong mag-isa.

But then…YOU CAN NEVER CAN TELL (hehehe)…

alam mo yung time na nakikita mo yung images ng mga kaibigan/kapamilya mo? tapos naaalala mo yung panahon na nangyari yung picture na ‘yun? Alam mo ba yung feeling na alam mong mawawala ka ng dalawang taon?

Grabe…na-realize ko bigla na parang hindi ko kaya. Parang mahirap. parang…basta.

Na-realize ko na mamimiss ko kayong lahat! Good luck na lang sa kanya-kanya nating kwento. Good luck na lang sa kanya-kanya nating tawanan. Good luck na lang. ^.^…Mamimiss ko talaga kayo!!!  Ciao!

Tourism is relatively a new industry being developed in the province. Support services and accommodation facilities are likewise being developed. Tourism focuses mainly in and around Santiago City and can be noted by the presence of the only McDonalds in the province (Wikipedia, 2008).

A place, relatively new to my senses, proves to be a haven for the Lord’s work. A place expected to be living on the extremes. A place with just a single Mc Donald’s resto…a place that would probably define a true province.

I live here in Laguna where almost everything are beginning to be commercialized. Actually, other than huge buildings and infrastructures, I can consider my place a semi-province. I live in a place where almost everything is just fine. I am now a senior in the premier university of the state. I can say that I’m doing good in my studies. My family is fine. My church is just fine. I am fine.

Now. I’m called to go to a place, a town that I literally DO NOT KNOW. But then "Unto the ends of earth I’ll go!" If the savior tells me so (Today we will Prepare: composed Ryan Neal O. Salapa).

Cauayan Mission belongs to a place known as the rice and corn granary of Luzon (Wikipedia, 2008). A place of wonderful and humble people. A place that can be very unforgiving for an upcoming 19 year old single adult. A place which will eventually push me to my limits. A place so precious. A place which is the result of the decisions I made.

Now, I will live the life of a typical "prubinsyano". I expect myself to be a little darker due to my body’s adaptations to the sunlight. I will leave behind my school. my friends. my family.

I will go and serve the Lord.

I’ve heard many great stories and experiences in the mission field. They say that it will be my best two years. They say that I’ll never regret my decision. I know it to be true. I expect to learn many things. I expect to be more joyful.

May 31, 2008. That’s the date when I will stop my usual routines in the internet. That’s the date when I will stop using my cellphone. That’s the beginning of the best chapter of my life.

I believe that it is really pretty soon. May God Bless me as I serve Him with all my heart, might, mind and soul.

Yes. I do problematize so many things. Minsan nga pati yung mga hindi dapat problemahin eh…

I don’t know. But I seem to enjoy solving problems. Ever since my childhood days I like solving math problems. I even create some.

In my life, I believe I was able to do the same. I was able to solve my problems. Minsan pati yung problems din ng iba. Pero minsan yung mga ginagawa ko ay naglilead din sa mga bagay-bagay para ako magkaroon ng mga problema.

Most of the time, though, it’s just small ones…but sometimes…it leads to far greater problems mad has ever known.

Weird na ba? pero ganyan talaga ang buhay ko eh. Magulo. Puro problema…Actually, i think that I am living the second law of thermodynamics.

Pero minsan naman syempre gusto ko yung maayos lang ang lahat. yung walang problema…yung tipong pwede kong gawin ang lahat…Minsan ginusto ko yun…pero kung wala naman na talaga akong magagawa para maachieve yun…then I guess I would have to go with the flow…for now.

Sabi nga ng isang coach ng baseball sa isang film na puro bata ang naglalaro…"sometimes it’s better if the ball will hit you."

*explain ko lang yun saglit ha…minsan kasi yung susunod sa atin na titira sa ball ay magaling tumira ng bola…in the end…the scores will be the one which will matter most.

parang view ni Machiavelli, "The end justifies the means."

Siyempre hindi naman ako totally agee dun…pero minsan may point na pwede kong magamit yun…

Kasi minsan…ayokong mamrublema. Ayaw ko din namang mamrublema yng iba because of me.

Aalis na ko. Sana sa gagawin kong ito…maiayos ko ulit ang buhay ko. sana kayo rin. sana magawa niyong maging maayos…para pagbalik ko…may guguluhin ulit ako.

Exciting diba? problems. PROBLEMS! sana lang talaga ma-solve natin…parang yung mga angles na pinapasolve nung highschool…parang yung mga variables na kailangang magpaikot-ikot ng mga equations…

Haay…haay talaga. Basta. Masaya yun. but then again, ayoko naman na ako lang ang nageenjoy.

Hindi ko na alam ang nangyayari. parang minsan…pag hindi ko na ma-solve yung problem…tinutulugan ko na lang…binabayaan ko na lang bumagsak kahit na alam kong ibang klaseng saya ang naiibibigay sa akin everytime na nakakasolve ako ng problem.

Haay…haay talaga! Good Morning.

Saglit na lang na oras na natitira. paagay ko…kakayanin ko namang wala ang lahat ng mga nakapaligid sa akin. mga tao. mga bagay. mga tao. kung sa bagay naman kasi…medyo sanay na rin naman ako na ganito. medy nabago lang naman ng kaunti…tapos ngaun. balik na ulit sa normal. ayun. siya sige!!! kitakits na lang kung magkikita pa nga tayo.

kaya ko. kaya ko. kaya ko.

kailangan nating mag-usap! bakit ba kasi? ano bang problema? ako ba ang may problema? ikaw? sino?

Naguguluhan na kasi ko…ayoko ng ganito…gusto ko sana maliwanag ang lahat ng bagay bago man lang ako umalis…sana lang naman eh…

Haaay…kailangan ko lang talaga sigurong i-sulat ito!

At least on my side…gusto ko ng maniwala na wala akong ginawang mali. Pero, How certain can I be??? Hindi pwedeng side ko lang ang malaman ko…it will be more than unfair! nag-effort naman ako ah! bakit ganun???

Haay…andami ng tanong sa isip ko…Andami pa din ng follow-up questions…gusto ko xang i-discuss sa’yo…pero hindi ko magawa. Bakit? kasi hindi ka nagpaparamdam. haaay! hihinga na lang ako ng malalim! malalim na malalim hanggang sa mapuno na ng oxygen ang baga ko…saka ko ito ibubuga ng mabagal!!! mabagal na mabagal…baka sakaling ma-relax ako.

nakakainis kasi na hindi ako makapagfocus sa mga ginagawa ko. nagugulo ang utak ko! NAGUGULO!!! bigla na lang kayong sisingit sa "mini-stage" ng utak ko. tapos kayo yung magpe-"play"…tapos hindi ko ma-control!!! e ako dapat ang direktor dun!!!

Alam niyo ba? majo naimprove ko na yung sarili ko eh! Mejo…relaxed na ko!!! pero ngayon…ewan ko sa inyo. Ano ba talaga gusto niyong mangyari??? Ipaalam niyo naman oh…magka-idea man lang ako. nakakapagod kasing mag-isip. Hindi pa naman yun normal sa akin.

Wag kayong mag-alala…kung sakaling bumagsak man ako sa madaming bagay! hindi ko kayo sisisihin - kagaya ng dapat kong gawin. gusto ko lang matuldokan ang mga dapat ma-tuldokan. Ayoko ng namumrublema ako sa mga bagay na pwede naman na palang solusyonan ng simpleng pakikipagusap lang.

RESPETO LANG!!! palagay ko…karapat-dapat naman akong i-respeto kasi base sa pagkakaalala ko…wala akong maling ginawa! GOD is LOVE!!! ibig sabihin…lahat ng gagawin ng isang tao kung naka-ugat sa LOVE ay kay GOD!!! Ibig sabihin…HINDI MALI !!!

HAAAAYYYYYY!!!!! Haaaayyy talaga!!!

I believe it’s been a while since my last entry. Fortunately, I was able to grab some time for doing this blog.

oh well…mejo nakoconfuse lang ako sa buhay ko kasi kaya ako nagsulat ng ganito…

kakatapos ko lang sa isang chapter (at least I would like to think of it that way) ng buhay ko…pero ngayon nadadagdagan na ulit siya…kaso…hindi pwede.

I don’t even know why I’m writing it down…basta I feel that I must write it. write it here.

ang hirap hingiin ng isang bagay na pagmamayari na ng iba no? hindi naman pwedeng lahat ng gusto mo eh mapunta sa iyo.

kahit anong gusto mo pa. hindi din pwede dahil sa dami ng nakaharang…hindi pwede. yun ang bottom line. mahirap man….pero kailangan mong tanggapin. kaya manahimik ka na lang.

ayun… tapos na yung first day ko…wala naman kaming ginawa…

puro walang klase…hahaha pero okay lang…expected naman yun ngayong mga panahong ito… hahaha… siya na-realize ko bigla…my time pala akong umuwi saglit…^^…

basta I’ll do my best this sem…mejo nakakapressure yung mga subjects… pero kaya yan!

haaay…nakakapagod ang buhay ano???

pero okay lang…masaya naman ito.

madami akong kailangang tapuisin pero wala akong magagawa…kailangan ko rin namang magpahinga. Gusto kong mag swimming sa balong malalim…hahaha…waray-waray…exams…papers…quizzes??? sige na nga..

ano kaya yung konek ng Family sa blog ko na ito…aaahh…lahat ng mga nararanasan ko ngayon ay pwede kong mapagsamasama sa family na papangalanan kong haggaceae…Haggard ang lahat…

bakit nga ba kasi kailangan nating mag-group? para masaya…magkakasama yung mga dapat na magkakasama…

walang sense??? oo nga eh. siya sige na.

hahaha…palabas lang ang lahat ng ito…pwede kong ilipat ang channel…sa isang iglap lang…hindi mo na ko kilala…magaling? hindi. iba-ibang mukha ang kailangan mong makita…iba-ibang mukha ang dapat mong magaya…iba’t iba. minsan hindi mo na malalaman kung sino ka ba talaga.

basta…ang lahat palabas. lahat may gustong iparating…lahat gusto maging masaya…pero minsan kailangan talaga na may malungkot para mas sumaya ang iba. magulo? hindi. basta…palabas lang ang lahat.